پنج شنبه, 10 مهر 1393

به گزارش پایگاه خبری پویش مادران مسلمان به نقل از شفقنا، دیدگاه جناح های مسلط بر مناطق مختلف سوریه در مورد زن، تلاش برای بازگرداندن وی به زندگی تاریک گذشته، صدور فتواهایی که کرامت و انسانیت زن را در پایین ترین حد ممکن قرار می دهد و او را تبدیل به کالایی بی ارزش برای برآورده کردن غرایز- به زشت ترین صورت ممکن- می کند، با این ادعا که از وی و شرافت و زندگی اش در برابر خطرات مراقبت کند و استناد این فتاوی خاص به دین و شریعت، همه و همه باعث شده است تا وجدان ملت سوریه به درد بیاید. این دیدگاه ها در مورد زن، در عمیق تر شدن شکاف ها بین اقشار مختلف مردم و ایجاد کراهت و نفرت در آنان، نقشی اساسی داشته و چهره ی کریه افراطی های مسلح را بیش از پیش نمایان کرده است.

 

 

در سوریه جنگ زده چه حقوقی از زنان پایمال می شود؟
از خواسته های اساسی مردم سوریه - و به طور کلی تمامی انسانها در هر کشوری- آزادی، کرامت انسانی، عدالت اجتماعی، مساوات و رفع ظلم و ستم نسبت به اقشار مستضعف و به حاشیه رانده شده می باشد. هیچ کس همچون زن، این همه حقوق پایمال شده را یکجا ندارد، چگونه ممکن است آینده ی سوریه را ساخت بدون آنکه نقش زنان را در جامعه، فعال و پررنگ نکرد؟ اگر توسعه بر عنصر انسانی تکیه دارد و هدف آن «انسان» می باشد آیا امکان دارد که رشد و پیشرفت در جامعه ای صورت بگیرد بدون آنکه زن از جایگاه امن و سالم که شایسته ی مقام انسانی اوست برخوردار نباشد؟

 


شرایط زنان، در شعله های جنگ سوریه:
گذشته ی زنان در سوریه از وضعیت دردناک کنونی آنان بهتر است. شرایط کنونی زنان نسبت به گذشته- یعنی پیش از مارس 2011- به مراتب بدتر شده ست چون گروه های افراطی سعی دارند دوباره زن را به شرایط سنتی گذشته بازگرداند، شرایطی که در آن، بیشتر عرف و سنتها- که از شان زن کاسته و حقوقش را پایمال می کنند- حکومت می کردند. این در حالی است که مسئولان ذیربط نیز تلاشی در راستای آگاهی عمومی و رهاسازی زن از وضعیت عقب مانده اش ندارند.
بی شک کسی که در بحران کنونی سوریه بیشترین بار بدبختی را تحمل می کند زن است، وی وارد آتش جنگی شده است که خود، هیچ نقشی در برافروخته کردن آن نداشته است. زنی که حتی قدرت تصمیم گیری در زندگی شخصی خود را ندارد چگونه می تواند در تصمیم سازی های کلان، که به زندگی اجتماعی مربوط می شود مشارکت داشته باشد؟

 


زن سوری در شرایط جنگی کنونی تا به خود آمد شهادت را جزئی لاینفک از زندگی اش دید، شهادتی که سنگینی بار آن، زخمها و تبعاتش را پیوسته به دوش می کشد. آری سهم زن سوری از آتش جنگ، القاب گرانقدری همچون مادر شهید، خواهر شهید، همسر شهید و پرورش دهنده ی فرزندان شهید است. این القاب او را تا پایان عمر به عفت و پاکدامنی پایبند می کند و وی متعهد می شود تا ارزش های شهید را حفظ نماید. جدای از مقام والای شهید  و ارزش شهادت، رنج ها و سختی های یک زن تنها در شرایط بحرانی کشوری جنگ زده همچون سوریه بسیار تامل برانگیز و دردناک است.
همچنین در این آشفته بازار، زن، هدف کشتار- به انواع و انحاء مختلف- می باشد. کوچ اجباری، فقر و تنگدستی، تعرضات و تجاوزات جسمی و روحی، پایمال شدن کرامت و زنانگی وی، شرایط دشواری که او را وارد بازار معاملات ناخواسته و سوء استفاده از وی می کند از دیگر دغدغه هایی است که ذهن زن سوری را به شدت درگیر خود کرده است.

 


هر کس که شرایط زن سوری را در کلیه ی مناطق پاکسازی و آزاد شده پیگیری کرده باشد به خوبی آگاه است که بنا بر توصیف سیاستمدارن و رسانه ها وضعیت زنان وخیم تر شده است. بر کسی پوشیده نیست که فتواها و قوانینی که رجال  دینی در مناطق تحت سیطره ی «داعش» و برخی دیگر از گروه های اسلامی افراط گرا- به ویژه در مورد زنان- صادر می کنند زن را به جایگاهی پایین تر از سطح انسان سوق می دهد و آزادی های او را به شکل کامل سلب می کند. این فتواها نسل جوان را به سمت این فرهنگ هدایت می کند که زن، جایگاهی حقارت بار دارد. چنین قوانینی سرنوشت زن را بدون توجه به کیان انسانی اش به تباهی می کشد و مقامش را به سطح کالایی که خرید و فروش می شود تنزل می دهد.  
در برخی رخدادها- گرچه به صورت فردی- اخباری می شنویم که نشانه های خطرناکی را به همراه دارد. به عنوان مثال اقدام به خودکشی دختر جوانی که پدر و مادرش قصد داشتند وی را جبرا به ازدواج یکی از جهادگران در بیاورند. یا پناه بردن دائمی دختران به خانه- در مناطق تحت تسلط افراط گرایان- برای این که تن به فتاوی اجباری رجال دینی در مورد لباس و رفتار و حتی دخالت در نحوه ی راه رفتن شان ندهند.
در مورد وضعیت زنان در مورد مناطق آزاد شده یا مناطقی که هنوز هم از درگیری های مسلحانه و مهاجرت اجباری دور است نیز باید گفت که زن هم، با انحطاط جامعه همراه شده است و جهل و نا آگاهی وی افزایش یافته است. وضعیت بحران، جنگ، هرج و مرج و ناامنی، و یا هر واژه ی دیگری که از این شرایط مافوق تصور تعبیر کند اشخاص را مجبور کرده است تا به خاطر بحران کشور و ندای وظیفه، غم و اندوه و امید و آرزوهای خود را در سینه انباشته کنند و دم نزنند. رسانه ها نیز هدفمند و غیر هدفمند با به تصویر کشیدن شرایط زنان در مناطق آزاد شده، آن را به عنوان الگویی تهدید آمیز که در انتظار دیگر زنان سوری است معرفی می کنند و موجب نفرت و گریز بیشتر زنان از آن شرایط می شوند. این رسانه ها در مقابل به صورتی مبالغه آمیز نقیض آن را ترویج می کنند بدون آنکه زمینه های فرهنگی، مسئولیتی و آگاهی بخش آن را در نظر بگیرند.

 

برای رشد زنان سوری در آینده چه باید کرد؟
برخی می گویند: سخن گفتن از وضعیت زن و نقش وی در جامعه ای که درگیر جنگ و ویرانی هولناکی است چه فایده ای دارد؟ در جامعه ای که بیماری های وحشتناکی همچون فرقه گرایی، ترور، کشتار های دسته جمعی، رقابت قدرت های سیاسی، نا امنی و فروپاشی نظام اجتماعی، تجاوز به حریم قوانین و آشوب و ... زیر پوشش وهمی «امنیت کامل» همچون قارچی سمی در حال رشد هستند چه اهمیتی می تواند داشته باشد؟
در پاسخ باید گفت: نباید چشم اندازی برای آینده ی سوریه متصور باشیم؟ آیا وقتی زندگی حق مسلم ملت هاست می توانیم سر بر زمین بگذاریم و بمیریم؟ آینده از ما می خواهد که از همین امروز برنامه ریزی کنیم. هر گونه تاخیری مشکلات را پیچیده تر می نماید و به بحران بدل می کند طوری که درمان، بسیار سخت و پیچیده می شود.
اگر بخواهیم زن در سازندگی و توسعه نقشی اساسی داشته باشد ابتدا باید سهم وی را از سیاست، اقتصاد و اجتماع به آنان بدهیم. در گام نخست باید حقوق اجتماعی زن به وی داده شود؛ حقی که بر پایه ی خودشناسی زن استوار است تا درک درستی از جایگاه خود در جامعه داشته باشد. این، در درجه ی اول مسئولیت اهالی فرهنگ و روشنفکران جامعه و نخبه های فرهنگی و فکری می باشد. در تکانه هایی که امروزه بسیاری از ملت ها و جوامع در معرض آن قرار می گیرند پیشگیری از فروپاشی سریع جامعه بر عهده ی همین نخبه هاست. نخبه هایی که اول تا آخر باید به مردم وابسته باشند. تا جامعه را با روشنگری به آرمانهای خود برسانند و در برابر انحرافات و نقائص محافظت کنند.

Submit to DeliciousSubmit to DiggSubmit to FacebookSubmit to Google BookmarksSubmit to StumbleuponSubmit to TechnoratiSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn
پنج شنبه, 10 مهر 1393

به گزارش پایگاه خبری پویش مادران مسلمان به نقل از با حجاب، بدن زنان اغلب به عنوان غنایم جنگی به حساب می آید و یا تحت عنوان کلی«خسارت فرعی» جنگ نادیده گرفته می شود. اتفاقی که در بوسنی افتاد و از مجموع شکایات مربوط به پنجاه هزار مورد تجاوز به دادگاه بین المللی تنها به حدود بیست پرونده رسیدگی شد.

جنگ در یوگسلاوی اولین جنگ در تاریخ علیه مسلمانان نبود اما به عنوان وحشیانه ترین نسل کشی و تجاوز در حافظه بشریت نقش بست. جنگ در 1992میلادی آغاز شد و در طول چهار سال به کشته شدن بیش از ۱۱۵۴۱هزار نفر و تجاوز به بیش از پنجاه هزار زن مسلمان بوسنیایی انجامید. زنان مسلمان بوسنی توسط سربازان و افسران صرب به صورت دسته جمعی و سینماتیک مورد تجاوز قرار می گرفتد و تا گذراندن دوران سقط در زندان صرب ها نگهداری می شدند. صرب ها در این جنگ وحشیانه، از تجاوز به عنوان یک حربه نظامی به منظور پاک سازی نژادی استفاده می کردند. در آن زمان جهان شاهد سکوت جامعه بین المللی در برابر بزرگ ترین نسل کشی پس از جنگ جهانی دوم در قلب اروپای متمدن بود.

 


اکنون چهارده سال از تصویب قطعنامه 1325 در سازمان ملل متحد به منظور حمایت از زنان در طول جنگ ها با محوریت «زنان، صلح و امنیت» می گذرد و این در حالی است که صاحبان سازمان ملل متحد که خود را در لباس پلیس جهانی به ملت ها تحمیل می کنند، بزرگترین ناقضان حقوق زنان و تابو شکنان حرمت عفت در کشور های هدف هستند.

 


 جنگ عراق: آغاز 2003 میلادی؛ به گزارش سازمان آزادی زنان از آغاز اشغال عراق به دست نیروهای آمریکایی تا کنون بیش از 3500 زن عراقی مفقود شده اند که بیش از 35 درصد این زنان بی خبر از سرنوشت خود به دست قاچاقچیان سکس به خارج از کشور قاچاق شده اند. به گزارش پایگاه خبری پویش مادران مسلمان، زنان در زندان‌های تحت نظارت آمریکا در عراق به طور متناوب کتک می‌خوردند و در برخی موارد مورد آزار و اذیت جنسی قرار می‌گرفتند.

 


جنگ افغانستان: آغاز 2001 میلادی؛ از آغاز جنگ افغانستان تا کنون گزارش های پراکنده ای از تجاوز نیروهای آمریکایی به زنان افغان دریافت شده که به گفته منابع خبری معتبر از جمله هلال احمر به دلیل تهدید نیروهای آمریکایی و نیز قبح فرهنگی این موضوع در افغانستان بسیاری از موارد تجاوز گزارش نشده است. از نمونه این تجاوزات می توان به حمله شبانه نیروهای ارتش آمریکا به روستایی در شمال افغانستان و تجاوز به چند زن روستایی اشاره کرد. ارمغان جنگ افغانستان، جمعیت 5 میلیونی آوارگان افغانی است که بیشترین و آسیب پذیرترین قشر آن ها را زنان بیوه و سرپرست خانوار تشکیل می دهند.

 

جنگ های نژاد پرستانه در برمه، آغاز2012 میلادی؛ در خلال جنگ های نژاد پرستانه در میانمار تاکنون 50‌ هزار مسلمان میانماری کشته شده و به بیش از 5 هزار زن مسلمان نیز تجاوز شده است. فجایع انسانی در میانمار به قدری شدت گرفته که جامعه بین المللی از آن به هولوکاست ثانی یاد می کنند. نکته قابل توجه در این کشتارها خط دهی و رهبری آمریکا به واسطه فعال حقوق بشری خود یعنی آنگ سان سوچی (برنده جایزه صلح نوبل!) در برمه و تعبیر هیلاری کلینتون از این اقدامات وحشیانه به اصلاحات و همراهی کشور برمه با جامعه جهانی است.

جنگ های نژاد پرستانه جنگ های نژاد پرستانه جنگ های نژاد پرستانه جنگ های نژاد پرستانه جنگ های نژاد پرستانه جنگ های نژاد پرستانه جنگ های نژاد پرستانه جنگ های نژاد پرستانه جنگ های نژاد پرستانه جنگ های نژاد پرستانه جنگ های نژاد پرستانه
گروه های تکفیری؛ دیگر ارمغان داعیه داران حقوق بشر برای جهان اسلام اند. گروه های تکفیری در سوریه از هیچ گونه خشونت و تجاوزی بر زنان دریغ ندارند. در موصل داعش زنان را غنیمت جنگی خود می داند و هیچ گونه حرمتی برای آنان قائل نیست. آنان تصاویر تجاوز دسته جمعی خود به دختران و زنان شیعه را در فضای مجازی منتشر می کنند تا از بی شرمی خود به عنوان برگ برنده ای در جنگ روانی استفاده کنند.

 


در اغلب جنگ ها از تجاوز و خشونت جنسی علیه زنان به عنوان یک حربه نظامی و استراتژی جنگی برای تحقیر زنان و یا پاکسازی نژادی استفاده شده است. زنان به عنوان حاملان فرهنگ و تولید کنندگان «دشمن» شناسایی می شوند بنا بر این از هدف های اصلی هستند. به تعبیر لیوسیندا مارشال (فعال حقوق زنان ) بدن زنان بخشی از زمین جنگی محسوب می شود که نیروهای متخاصم بر سر آن و یا بر روی آن نبرد می کنند.
 بدن زنان اغلب به عنوان غنایم جنگی به حساب می آید و یا تحت عنوان کلی «خسارت فرعی» جنگ نادیده گرفته می شود. اتفاقی که در بوسنی افتاد و از مجموع شکایات مربوط به پنجاه هزار مورد تجاوز به دادگاه بین المللی تنها به حدود بیست پرونده رسیدگی شد.

 


نگرش اسلام به نحوه برخورد با زنان در اسلام
تمامی این تعابیر و تفاسیر مربوط به جنگ هایی است که  در پس و پیش خود توسط قدرت های نظامی و اقتصادی جهان رهبری می شوند. جنگ حقیقتی اجتناب ناپذیر در تقابل اندیشه ها است و قوانین اسلام در جنگ مدون ترین و بازدارنده ترین نیرو برای جلوگیری از بروز خشونت و شهوت افسار گسیخته انسانی است. از جمله این قوانین منع کشتار غیر نظامیان در جنگ ها است که در صورت کشتار، مسلمین موظف به پرداخت دیه به اولیای دم هستند.
 در سیره پیامبر اکرم(ص) و معصومین علیهما السلام بر رعایت حقوق زنان در جنگ ها بسیار تاکید شده است حضرت اميرالمؤمنين على عليه‌السلام به رعايت اصول انسانى در جنگ تأكيد مى‌فرمود كه از جمله آن، پرهيز از آزار زنان است. جالب آنكه، آن حضرت از پيروان و سربازان خويش مى‌خواهد حتى اگر زنان دشمن به شما دشنام دادند و آبروى شما را ريختند، خويشتن‌دارى نماييد و از آسيب جسمى و روحى به آنان خوددارى نماييد:
با دشمن جنگ را آغاز نكنيد تا آنها شروع كنند؛ زيرا بحمداللّه حجت با شماست، و آغازگر جنگ نبودتان، تا آنكه دشمن به جنگ روى آورد، حجت ديگر بر حقانيت شما خواهد بود. اگر به اذن خدا، شكست خوردند و گريختند، آن كس كه پشت كرده نكشيد، و آن را كه قدرت دفاع ندارد آسيب نرسانيد، و مجروحان را به قتل نرسانيد. زنان را با آزار دادن تحريك نكنيد هر چند آبروى شما را بريزند، يا اميران شما را دشنام دهند.[1]

Submit to DeliciousSubmit to DiggSubmit to FacebookSubmit to Google BookmarksSubmit to StumbleuponSubmit to TechnoratiSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn
پنج شنبه, 10 مهر 1393


مطالعات و تحقیقات جدید نشان می‌دهد که نقش زنان تعیین‌کننده‌ای پس از مخاصمات و در جریان بازسازی جوامع دارند.

به گزارش پایگاه خبری پوی مادران مسلمان برای صلح به نقل از مهرخانه، زنان اغلب در مخاصمات؛ چه به عنوان مبارز و چه به عنوان فعالان سیاسی و اقتصادی، برای حمایت از خانواده خود فعالیت می‌کنند. البته امروز نقش زنان فراتر از مخاصمات، بلکه به منزله عوامل ایجاد و تحکیم دائمی صلح مورد توجه کارشناسان قرار گرفته است. اخیراً نیز نشستی توسط کمیسیون ایجاد صلح ملل متحد و مقامات رسمی ملل متحد در برزیل برگزار شد که در آن تعدادی از زنان فعال در عرصه صلح و امنیت از کشورهایی چون کلمبیا، کنیا، و لیبریا گرد هم آمدند.

مدیر اجرایی نهاد زنان ملل متحد در پیام ویدئویی خود برای این نشست، اظهار کرد: میلیون‌ها دلار صرف پروژه‌هایی می‌شود که در اغلب آنها مردان ذی‌نفع هستند و برعکس، زنان معمولاً در برنامه‌هایی با دسترسی کم به بودجه و درآمد، مشغول به فعالیت می‌شوند.

وی تصریح داشت: فعالان امنیت بین‌المللی و داخلی، باید حمایت از زنان حافظ صلح را تضمین کنند تا این گروه از زنان بتوانند به فعالیت حیاتی خود ادامه دهند.

مشاور سابق دبیرکل ملل متحد در عملیات حفظ صلح، بر نقش زنان در مذاکره و ایجاد صلح در سطح محلی و تأثیر آن در عرصه ملی تأکید کرد و در خصوص راهکار افزایش کمی و کیفی حضور زنان در عملیات حفظ و تحکیم صلح، توانمندسازی زنان در امور روزمره گفت: به طور مثال، در  کشور کنیا کاربرد تکنولوژی‌های مدرن توسط گروه‌های زنان و افزایش حضور ایشان در عملیات صلح، بسیار مؤثر بود و یا در کشور کلمبیا در مورد اهمیت توانمندسازی اقتصادی زنان در عملیات حفظ صلح توضیحاتی ارائه شد؛ از جمله اینکه صندوق حفظ صلح برای ارائه تسهیلات به زنان فعال در حوزه عملیات حفظ صلح تأسیس شود.

در واقع امروزه حضور زنان در عملیات تحکیم و ایجاد صلح در سطوح محلی، ملی و بین‌المللی مورد تأکید است و نکته مهم تلاشی است که صورت می‌گیرد تا این مسئله با سایر موضوعات مطرح در حوزه زنان ارتباط داده شود؛ از جمله مسئله توانمندسازی اقتصادی یا مشارکت زنان در کاربرد تکنولوژی‌های ارتباطاتی و اطلاعاتی مدرن که هر چند ظاهراً ارتباط مستقیم با مسئله نقش زنان در حفظ صلح و امنیت ندارد، اما به عنوان شیوه‌ها یا ابزار زمینه‌ساز حضور مؤثر زنان در عملیات ایجاد و تحکیم صلح از آنها یاد شده است.

Submit to DeliciousSubmit to DiggSubmit to FacebookSubmit to Google BookmarksSubmit to StumbleuponSubmit to TechnoratiSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn
پنج شنبه, 10 مهر 1393

21 سپتامبر، روز جهانیِ صلح است. روزِ صلح! چه تلخ که حتی در چنین روزی، در گوشه و کنارِ جهان و در همین نزدیکی، خاورمیانه، کودکان، زنان و مردانی پیش پای خشونت‌ قربانی می‌شوند!

به گزارش پایگاه خبری پویش مادران مسلمان به نقل از فرارو، یک نام برای یک روز، به مانند تلنگرِ کوچکِ کودکی معصوم بر ماشین جنگی غول‌های سیاست، که غلتا غلت در جهان تاریک انسان متمدن می‌غلتد و فرو می‌نشیند! این "کوچک ضربه" را چه مایه توان است تا از بی‌رحمی و خشونت نبودِ صلح بکاهد؟!

اما چه چاره! به مناسبت این روز که روزی برای صلح در همه جهان است، با دکتر مهدی مطهرنیا، کارشناس مسائل سیاسی و استاد دانشگاه، به گفتگو نشستیم.

دکتر مطهرنیا در ابتدا با توضیحاتی درباره آنچه روز صلح می‌نامند، گفت: آنچه از آن به عنوانِ روز صلح یاد می‌شود، یادآور آرزوی دیرین برای گریز از حرب و جنگ و پیوند مودت‌آمیز و آشتی‌جویانه بشر برای رسیدن به کمالِ جمعی، اجتماعی، ملی و فراملی است. «صلح» زیبا واژه آسمانی‌ای ست که در زمین آرزومندان بسیاری برای آن به ستیزه و مجاهده پرداختند.

وی گفت: روز جهانی صلح، همه ساله در 21 سپتامبر و به طور ویژه بر نبودِ جنگ و خشونت تاکید دارد. در این روز بشریت تلاش می‌کند زنگ صلح را بنوازد و فریاد برآورد که صلح جهانی می‌تواند آفرینش‌گر روشنایی و سپهری فرا روی ابناء بشر برای زیست اجتماعی آن‌ها در لایه‌های گوناگون حیاتشان باشد.

مطهرنیا ادامه داد: از این رو، صلح فضیلتی است که از فطرت پاک انسان نشات می‌گیرد و در بسترِ خرد سیاسی و تدبیراندیشی اجتماعی گسترش پیدا می‌کند. در چنین فضایی صلح را باید در کنار واژگانی چون آزادی و عدالت، زیبا واژگانی آسمانی دانست که در زمین با چالش‌های گوناگونی روبرو بودند.

صلح ماندگار
دکتر مطهرنیا با اشاره به پایه‌های نظری صلح گفت: صلح پایدار از آموزه‌های دیرین اندیشمندان بوده است. ایمانوئل کانت، فیسلوف نامدار آلمانی، کتابی به‌نام «صلح ماندگار» دارد که صلح پایدار را محصول 6 اصل میداند و اوست که برای اولین‌بار خواستار تشکیل سازمان جهانی برای برقراری صلح برآمد و به همین علت کانت را "فیلسوف صلح" می‌نامند.

وی ادامه داد: سازمان ملل نیز 21 سپتامبر را از این جهت روز جهانی صلح اعلام می‌کند و در 57 امین جلسه مجمع عمومی به تصویب می‌رسد و جلسات عادی این مجمع، این روز را به عنوان روز جهانی صلح انتخاب می‌کنند.

مطهرنیا در رابطه با ارتباط این روز و خشونت‌هایی که امروزه در مناطق مختلف جهان و خصوصا خاورمیانه می‌بینیم، گفت: امروز فراروی این مفهوم چالش‌هایی جدی هست. جهان فراروی ما که وارد قرن 21 شده است، با صحنه‌هایی دهشتناک از خشونت که تصورش رنج‌آور است روبرست که تصویرگر عینیِ آن را در قالب‌های عینی خشونت، چه خشونت‌های سیاسی، چه خشونت‌های مذهبی، چه خشونت‌های جمعی و اجتماعی و چه خشونت‌های خانوادگی می‌توان یافت.

وی ادامه داد: امروز جهان در آستانه قرن 21 ام و در دهه دوم این قرن شاهد سر بریدن انسان‌ها در جلوی دوربین و پخش آن در رسانه‌های گوناگون تصویری است. آویزان نمودن انسان‌ها و سینه آن‌ها را دریدن و زنده زنده به مسلخ کشیدن‌شان، در حال جریان است. لذا روز جهانی صلح با چالشی مانند تروریست در ابعاد گوناگون مذهبی، دولتی و سیاسی آن روبرست که حامل خشونت‌های فیزیکی بسیار آشکار و زجرآور است.

نقدِ خویشتن
این استاد دانشگاه با اشاره به اینکه مدعیان ایجاد صلح باید پیش از هر چیز به نقد و واکاوی خود بنشینند، گفت: بشریت امروز باید روز جهانی صلح را نه به عنوان یک صلح بلکه به عنوان یک ضرورت برای حفظ انسانیت انسان در لایه‌های ملی، فراملی و جمعی در دستور کار قرار دهد. جهان باید به یک اجماع بین‌المللی مبارزه با خشونت دست یابد که به خودانتقادی منجر شود. آنهایی که مدعی مبارزه با خشونت هستندو پرچم صلح برافراشته‌اند، باید در مرحله نخست به نقد رفتارها و کنش‌های خشونت‌گرا و خشونت‌ساز خود بیاندیشند و ضعف‌های خود در این زمینه را مدیریت کنند تا بتواند سبب پرورش صلح در سطح نخبگان و توده‌ها در جهت استقرار صلح آرمانی در گستره جهانی شود.

وی گفت: آنچه که استقرار صلح را با چالش روبرو می‌سازد، فقدان اراده لازم در پرچم‌داران ایجاد صلح برای اقدامات مصلحانه است. نمی‌توان مدعی برقرای صلح شد ولی در در حیطه رفتار و کنش خود در برخودر با لایه‌های گوناگون این معنا را فعلیت نبخشید. لذا امروز، هرکدام از جغرافیاهای همگرای بین‌المللی که ادعای ایجاد صلح در گستره بین‌المللی دارد، باید پیش از هرچیز، رفتار و کنش خویش نسبت به مخاطبان نزدیک را رفتاری نمایانگر صلح نماید. نمی‌توان از آزادی، عدالت و صلح برای حوزه جهانی، منطقه‌ای و ملی سخت گفت، اما این صلح را در منزل خود و در در برخورد با نزدیکان فعلیت نبخشید.

مطهرنیا همچنین گفت: پایتخت‌هایی که برای صلح گرد یکدیگر جمع می‌شوند و سازمان صلح جهانی را می‌سازند، باید بدانند زمانی اراده معطوف به صلح می‌تواند کارساز باشد که رفتار و کنش‌‌های صلح‌آمیز نمایان شوند.

وی با اشاره به جریانات تروریستی حاکم در خاورمیانه، اظهار نظر کرد: هم‌اکنون تروریسم در غالب جهالت سیاسی و مذهبی در خاورمیانه، رو به پهناپذیری بین‌المللی است. جهان آینده یک جهان پرتلاطم و آشوب است و اگر دنیایِ مدعی، خود را برای مبارزه با تروریسم وارد خشونتی خودساخته کند، آینده بسیار دردناکتر خواهد بود.

مبارزه برای صلح نیازمند منطق رفتاری و کنش‌های جمعی
مطهرنیا گفت: ایجاد فضایی مثبت در روز جهانی صلح، برای کاهش سطح خشونت‌ها در حوزه‌های گوناگونِ بروز خشونت‌های سیاسی و مذهبی بوده است. اما آیا می‌توان اینگونه اثرات موقتی و گذرا را شایسته روز جهانی صلح دانست؟

دکتر مطهرنیا با اشاره به سخنان حسن روحانی، رییس جمهور، در یک سال پیش و در سازمان ملل گفت: سال گذشته رییس جمهور در سازمان ملل متحد با طرحِ جهان عاری از خشونت، آرزو کرد دنیا مملو از صلح شود. وی به‌جای پرسش از عاملان خشونت و اتهام و به یک سویه‌گیری، برای حل بحران‌های خشونت‎‌محورانه، خواستار دوری از خشونت در برخورد با عاملِ ایجاد خشونت و بحران‌های جهانی شد.

صلحِ فرهنگی
مطهرنیا در انتها با توضیح صلح فرهنگی و فرهنگ صلح گفت: اصل اساسی در فرهنگ، ایجاد صلح برای به کار بردن صلح فرهنگی به‌عنوان ابزاری اساسی است. ما نیازمند فرهنگ صلح در سطح بین‌المللی و لایه‌های حیات انسانی‌ هستیم و برای این امر، باید به صلح فرهنگی اندیشید. به جای تنش و رو در رویی فرهنگی ما باید به مصاحله و تعامل سازنده فرهنگی روی آوریم. جهان به تحول فرهنگی و انقلاب اخلاقی نیازمند است و هرکس که بتواند این امر را پرچم‌داری کند، عامل فرهنگ صلح برای ایجاد صلحِ فرهنگی خواهد بود.

Submit to DeliciousSubmit to DiggSubmit to FacebookSubmit to Google BookmarksSubmit to StumbleuponSubmit to TechnoratiSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn
شنبه, 05 مهر 1393

گروه تروريستى "داعش " هفته گذشته سمیرا صالح النعیمی، وکیل عراقی مدافع حقوق بشر را در شهر موصل اعدام كرد.

به گزارش پایگاه خبری پویش مادران مسلمان به نقل از العربیه، به گزارش سايت هاى عراقى تعدادى از عناصر داعش، سمیرا را در ملاء عام در مرکز شهر موصل اعدام کردند.

خانم النعیمی یک هفته پس از دستگیری اش به دلیل محکوم کردن بمب گذاری در آرامگاه های مذهبی و توصیف عملکرد داعش به "اقدامی بربری"، اعدام شد.

این فعال حقوق بشر پس از اینکه از سوی داعش به "ارتداد"  متهم شده بود، هفته گذشته از خانه اش در منطقه النعیمی موصل، ربوده شده بود.

گفته می شود نحوه اعدام سمیرا النعیمی از طریق تیرباران صورت گرفت. داعش با پیشرط عدم برگزاری مراسم عزا، جسد وی را به بستگانش تحویل داد.

این در حالی است که خانواده سمیرا نعیمی از اثرات شکنجه بر بدن وی خبر دادند. بستگان النعمی در باره دلایل وجود آثار شکنجه بر جسم دخترشان  می گویند، سمیرا قبل از اعدام حاضر به "توبه" نشده بود. او اقدامات داعش در موصل را به "بربریت و توحش" توصیف کرده بود.

سمیرا صالح النعیمی از وکلای معروف و از مدافعان حقوق بشر در موصل بود. وی در زمینه دفاع از حقوق زندانیان و خانواده‌های آن‌ها بسیار فعال بود.

Submit to DeliciousSubmit to DiggSubmit to FacebookSubmit to Google BookmarksSubmit to StumbleuponSubmit to TechnoratiSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn

تازه های سایت